ஆஞ்ச நேயர் ( அனுமான் சாமி)

 அண்> அன்> அன்+ மன் > அனுமன் >  அனுமான்> அனுமார்>ஹனுமான்.

 இதற்கு யாம் கூறும் சொல்லமைப்புப் பொருளாவது,  மனிதனுக்கு மிக்க அணுக்கமான தெய்வம் என்பதாகும்.  எத்தகைய அணுக்கம் எனின்,  உருவத்தில் அணுக்கமாய் இருக்கலாம்,  ஒழுக்கத்தில்  அறவழிகளைக் கடைப்பிடிப்பதில் அணுக்கமாய் இருக்கலாம்,  இறைப்பற்றில் மிக்க அணுக்கமாய் இருக்கலாம், பெருந்திருவாகிய இராமருக்கு அணுக்கமானவராக இருக்கலாம். எவ்வாறு அணுக்கமானவர் என்பது  சொல்லமைப்பில் இல்லை ஆதலின், உரிய பொருளை அறிவுடன் மேற்கொள்வது கற்றோர்தம் கடனாகும்.  அணுக்கமெனின் நெருக்கம் ஆகும்.

அனுமன் என்பதில் மன் என்று வரும் அடிச்சொல்:  மன் -  மனிதன்  ( மன்+ இ+ து + அன் )  > மனிதன்;  மன்> மான்> மான்+து+ அன் >  மாந்தன்.

மன்னுதல் என்ற வினைக்குப் பொருள் விரிக்கலாம் எனினும் இதன் பொருள் நிலைபெறுதல், பொருந்துதல் என்று சுருக்கமாகச் சொல்லலாம். புவியில் நிலைபெற்ற அல்லது பொருந்திய நிலையில் வாழ்பவன் மனிதன்;  அல்லது மாந்தன் என்க. நான்கு பொருந்திய நிலையில் வாழ்பவன் மனிதனே.

ஆழ்ந்த நேயர் அல்லது ஆஞ்சநேயர் என்பது அனுமனுக்கு இராமகாதையில் பொருத்தமான பெயராகும். அன்னோன் இராமருடன் நெருங்கிய நேயமுடன் இலங்குகின்றான் என்று வால்மிகியின் மூலம் அறிக.

இவற்றையும் வாசித்தறிக:

https://sivamaalaa.blogspot.com/2017/07/blog-post_4.html  அனுமான்

https://sivamaalaa.blogspot.com/2026/02/blog-post_27.html  அனுமான், அனுமானம்.

https://sivamaalaa.blogspot.com/2018/12/blog-post_5.html  மனிதனின் இடத்தில் இருப்போன்

அனுமான் என்பதே விரும்பிய வடிவம் எனின் மான் என்பது மாந்தன் என்ற சொல்லிலும் உள்ளதே , மிச்சம் இருப்பவை விகுதிகளே அல்லவோ?  அப்போது அனுமான் என்ற வடசொல்லும் ( என்று வைத்துக்கொள்க),  மாந்தன்  (என்ற தனித்தமிழ்ச்  சொல்லும் )  உறவுடையனவாய்த் தோன்றுவனவே?  என்செய்வோம் என்று தெரிவிக்க.  மனிதருக்கு இயல்வன  கொடையாக அரசினால் வழங்கப்பெறுவது ,  மான்+ இயம் எனப்பட்டது. மானியம் என்பது தமிழ்ச்சொல்லேயாகும்.  இதில் மான்+ இயம்  ( மனிதற்கு இயன்றவை) என்ற சொற்கள் கண்டுகொள்க.  அரபுச்சொல் வேறு உளது.  இதுவன்று.  அதாவது முழுத்தள்ளுபடி இல்லை.   பின்னர் நாளடைவில் பொருள் மாறும் அல்லது வேறு விளக்கம் பெறும். மான் என்ற சொல் இங்கும் வந்து உதவுகிறது. மான்யம் என்று சுருக்குறும். பின்னர் இது மன்னர்கள் தந்த நிலங்களையும் குறித்தது ஒப்புமையாக்கம்.  மன்னர்கள் இயல்வித்தவையும் இதில் அடங்கியது,  சரிதான்.  மன்னன் என்பதில் மன் என்ற அடிச்சொல் உள்ளது.  ஆகவே, சொற்களை அடிச்சொல் நோக்கிப் பின்பற்றிப் பயன்படுத்தினர் என்று சொல்லவேண்டும்.

அனுமான் சாமியின் அருள் எங்கும் நிலவி யாவருக்கும் நலமுண்டாகட்டும்.

அறிக மகிழ்க

மெய்ப்பு பின்னர்

பகிர்வுரிமை

ஞாபகம்

 ஞாபகம் என்ற சொல் எங்ஙனம் பிறந்தது என்பதை ஆய்வோம்.

தமிழில் ந என்பது ஞ என்று திரியும்.

எடுத்துக்காட்டு:

நயம் > ஞயம்.

"ஞயம்பட உரை" (ஒளவையார்).

மலையாள மொழியில் ந எழுத்து ஞ என்று திரியும்.

நான் (தமிழ்) - ஞான் (மலையாளம்)

நங்கள் (நம்+கள்) - ஞங்ஙள் (ம்)

நங்கள் என்ற வடிவம் தமிழில் வழக்கிறந்துவிட்டது.

இவ்விதிகளைப் பின்பற்றி :

ஞாபகம் முன் நாபகம் என்றிருந்திருக்க வேண்டுமென்பதை யறிந்துகொள்ளலாம்.

வகரம் பகரமாகத் திரியும்.

ஒழிவு - ஒழிபு.

வசந்தம் - பசந்த் (வட இந்திய மொழிகளில்)

கோவம் - கோபம்.

தாவம் - தாபம். (தவி+அம்= தாவம், வழக்கிறந்தது).

கோவிந்தன் - கோபிந்த் ( வ.இ. மொழிகளில்)

வ - ப திரிபு தமிழிலும் பிறமொழிகளிலும் பெரும்பான்மையானது. ( )

இவ்விதியைக்கொண்டு, நாபகம் என்பதன் முன்வடிவம் நாவகம் என்று தெரிந்துகொள்ளலாம்.

நாவு+அகம் = நாவகம்.

ஒருத்திக்கு ஒன்று ஞாபகம் இருந்தால், அது அவள் நாவகத்திருக்கும். அதாவது மனத்தில் இருப்பது நாவில் வரும். மனத்திலிருப்பதை நாவில் வரவழைத்து அளந்தறியலாம். (இக்காலத்தில் நாவிற்கு ஈடாக எழுதச்சொல்லி அறிந்துகொள்ளலாம். ஓலைச்சுவடிக் காலத்தில், அதற்கு முன்பு எவ்வாறு என்று சிந்திக்கவும். )

நாவகம் = நாவிலும் அகத்திலும் என்றும் பொருள்கொள்ளலாம். எல்லாவற்றையும் யாமே சொல்லவேண்டியதில்லை.

ஞாபகம் என்பது தமிழ்ச்சொல் என்பது இப்போது உங்களுக்கும் புரிந்திருக்கும்.

தமிழனே, நாம் உரையாடியதையும் உரையாடாமல் விட்டதையும் சிந்தித்தறிவாயாக.

சுடரிற் பிறந்த மணியன்

 சுப்பையன் என்ற சொல் அமைந்தது எப்படி என்பது கண்டோம்.

அறிவுச் சுடராய் இருப்பவர் சிவபெருமான்.  முழுமுதற் கடவுள்.  இந்த அறிவுச் சுடரிற் பிறந்த ஞானக் கொழுந்து முருகப்பெருமான். அவர் ஒரு அருள்திருவாகுவார்.

இவர் சுடரிற் பிறந்தவர் என்று பண்டைத் தமிழர் எண்ணி வணங்கியதாலே,  இவரைச் ''சுடர்ப் பிறமணியன்''  என்று பண்டைத் தமிழர் வணங்கினர். இந்தப் பெயரிற் நீட்டமிருந்ததை ,  சுப்பிரமணியன் என்று எளிதாக்கினர். இது எளிதாக்கமே யன்றி, இதில் ஏதும் சூழ்ச்சி இல்லை.  பிற மணியன் என்பது முக்காலமும் தழுவும், பிறந்த அல்லது தோன்றிய மண்ணியன் என்பதாகும்.

பிறந்த என்பது:  பிறத்தல் என்ற சொல்,  ஒன்றின் பிறவாகிய ஆற்றலமைப்பு என்பதாகும்.  பிறத்தல் என்ற சொல், இன்னொன்று  (பிற)  என்று பொருள்தாகும். இன்னொரு தெய்வமாகுவது.  

இதற்கு வேறு பொருண்மைகளும் கூறப்படுவதுண்டு.  இச்சொல் பல்பிறப்பி  ஆகும்.  பலவழிகளில் உரைபெறுவதாம்.

சுப்பையன் என்பதன் பொருளும் முன் எழுதப்பட்டுள்ளது.

https://www.blogger.com/blog/April 30, 2026

சு என்று மாற்றினும், பிற என்பதைப் ப்ர எனினும், மண்+ யன் எனினும், வேறுபடுவது ஒன்றுமில்லை. பொருண்மையும் தொடர்புள்ள முறையில் மாற்றிக்கொள்ளலாம். மொழிகட்குப் பெயர்களெல்லாம் மனிதன் வைத்தவை.

அறிக மகிழ்க

மெய்ப்பு பின்னர்.

பகிர்வுரிமை